Loading...

Αγίας Σοφίας 5, Θεσσαλονίκη, 54623

Διερεύνηση γονιμότητας

Με καθαρά ιατρικούς όρους, η υπογονιμότητα συνιστά τη μη επίτευξη εγκυμοσύνης με φυσικό τρόπο μέσα σε χρονικό διάστημα περίπου ενός έτους.
Στη γυναίκα υπάρχουν πολλα διαφορετικά αίτια υπογονιμότητας.

Οι ορμονικοί παράγοντες συνιστούν οτιδήποτε μπορεί να επηρεάσει την έκκριση ορμονών και έχουν αντίκτυπο στη μήτρα και τις ωοθήκες. Η άσκηση, ο τρόπος ζωής (lifestyle) και ο Δείκτης Μάζας Σώματος είναι παράγοντες που καθορίζουν το ορμονικό προφίλ, το οποίο επιβαρύνεται και από περιβαλλοντικούς παράγοντες όπως η ποιότητα τροφών, η ατμοσφαιρική ρύπανση κ.λπ.-τους οποίους, όμως, δεν μπορούμε να ελέγξουμε. Συνήθειες, όπως η συστηματική κατανάλωση αλκοόλ, το κάπνισμα, η χρήση ουσιών, ακόμη και ο πρωταθλητισμός, λειτουργούν ανασταλτικά. Γενικά, οτιδήποτε είναι ακραίο, δεν είναι γόνιμο.

Τα οργανικά ζητήματα σχετίζονται με προβλήματα στην ανατομία των οργάνων που εμπλέκονται στην αναπαραγωγή (π.χ. ύπαρξη πολύποδα, ινομυώματος κ.λπ.) ή με την έλλειψη κάποιου εκ των οργάνων (π.χ. ωοθήκης ή σάλπιγγας).

Mηχανικοί ή χημικοί παράγοντες μπορεί να προκύψουν στη διάρκεια της ζωής, όπως η ενδομητρίωση, που συναντάται σήμερα σχεδόν στο 20% του πληθυσμού και αποτελεί ίσως την κυρίαρχη τροχοπέδη για την επίτευξη και την καλή έκβαση μιας εγκυμοσύνης.

Στον άνδρα, η υπογονιμότητα αποδίδεται πρωτίστως σε εκ γενετής και περιβαλλοντικούς παράγοντες και σε μικρότερο ποσοστό σε τραυματικούς, καθώς τα γεννητικά όργανα στον άνδρα είναι εξωτερικά.

Εφόσον ένα ζευγάρι αντιμετωπίζει πρόβλημα  υπογονιμότητας, τότε προχωράμε στην εφαρμογή κάποιας εκ των μεθόδων υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, ανάλογα πάντα με την περίπτωση.

Η πιο απλή μέθοδος υποβοηθούμενης αναπαραγωγής είναι η πρόκληση ωοθυλακιορρηξίας με φάρμακα. Προκαλούμε, δηλαδή, τη δημιουργία περισσότερων του ενός ωαρίων και προχωράμε σε αυτόματες επαφές. Είναι σημαντική η σωστή και ορθολογική χρήση των φαρμάκων που χο- ρηγούνται, γιατί σε διαφορετική περίπτωση οι παρενέργειες, με σημαντικότερη την υπερδιέ- γερση των ωοθηκών, μπορούν να αποδειχτούν απειλητικές για τη ζωή της γυναίκας.

Το επόμενο σκαλί είναι η σπερματέγχυση, με τη χορήγηση των ίδιων φαρμάκων. Υπάρχει ένα κομμάτι της υπογονιμότητας, που αναφέρεται ως «ανεξήγητη υπογονιμότητα» και αφορά στο 7% - 10% των ζευγαριών. Το 90% αυτών των ιατρικά ανεξήγητων φαινομένων αφορούν στον τράχηλο, γι’ αυτό παρακάμπτουμε την επαφή και τοποθε- τούμε το σπέρμα στη μήτρα, αφού πρώτα έχουμε βελτιώσει την κινητικότητά του.

Τέλος, υπάρχει η εξωσωματική, η οποία στα 30 περίπου χρόνια εφαρμογής της έχει σημειώσει τεράστια εξέλιξη. Αρχικά εφαρμόστηκε η IVF (in vitro fertilization), όπου παίρναμε όλο το δείγμα του σπέρματος και κάποια ωάρια από τη γυναίκα, προσπαθούσαμε να γίνει αυτόματα η γονιμοποίηση των ωαρίων και τα εμφυτεύαμε στη μήτρα. Στη συνέχεια ήρθε η μικρογονιμοποίηση (ICSI - Intracytoplasmic sperm injection), όπου ο βιολόγος επιλέγει τα καλύτερα ωάρια και σπερμα- τοζωάρια, τοποθετεί το σπερματοζωάριο μέσα στο ωάριο και ο γιατρός προχωρά στην εμφύτευση του γονιμοποιημένου ωαρίου στη μήτρα. Αυτή είναι η μέθοδος που χρησιμοποιείται κατά κόρον και η επιτυχία της μπορεί να αγγίξει το 50% - 70%, ποσοστό ιδιαίτερα υψηλό, αν σκεφτούμε ότι το τέλειο βιολογικό ζευγάρι (στην πραγματικότητα δεν υπάρχει) που προσπαθεί να τεκνοποιήσει έχει περίπου 12% πιθανότητες επιτυχίας ανά έμμηνο ρύση